Da, jas zboruvam

Aan het eind van de werkdag stappen we binnen bij het ‘Center for Foreign Languages’. Er is geen receptie, alleen een gang naar links en een trap naar rechts. Van boven komen stemmen. Daar gaan we op af.

We worden doorverwezen naar kamer 10. De gang doet me denken aan de basisschool. Rechts ramen, links lokalen. Deze zijn sober ingericht. In kamer 10 hangt zelfs geen schoolbord, maar zijn er witte vellen tegen de muur geplakt waar een paar aantekeningen op staan.

Een Macedonische dame die Brits Engels spreekt, zet mijn naam en contactgegevens op een a4-tje. Ik ben de eerste op de lijst. De lessen starten waarschijnlijk in de week dat ik in Nederland ben. Maar ze zullen wel contact met me opnemen over de verdere procedure.

Binnen vijf minuten staan we weer buiten. Ik heb geen idee hoe de lesboeken eruit zien en of ze up-to-date zijn, maar het begin is daar! Ik ben er (bijna) klaar voor. Tot die tijd lees ik letter voor letter de menukaarten wanneer we tijdens de lunch op ons bestelling aan het wachten zijn. Het komt goed!