Full-body workout in Bulgarije

Dag 3 van de Vierdaagse Familieviering: Op wintersport

Leven op het platteland gaat niet over rozen, denk ik de volgende ochtend, als ik om 6:00 mijn oksels met ijskoud water een frisse start geef. Ik trek meteen mijn lange onderbroek en skibroek maar vast aan. Om half zeven zitten we in de auto, nadat ik nog even naar boven ben gerend om mijn paspoort te pakken.

Vandaag gaan we namelijk een dagje skien in Bulgarije. Hoppa, daar gaan twee punten van mijn To Do List For 2011 in één go!

Vorig jaar stond ik voor het eerst op ski’s, in een hal in Nederland: “Ik vloog als een ongeleid projectiel naar beneden en crashte”. Maar natuurlijk laat ik deze kans niet aan me voorbij gaan. Niet voor niets besloot ik vorig jaar al: “Een uur later vloog ik als een volleerde ski-held vanaf de top van de berg naar beneden. Wanneer gaan we op wintersport?” Dat liet even op zich wachten, geen sneeuw is immers geen sneeuw, maar nu was het dan zover.

‘In het eggie’ is het echter toch een stuk indrukwekkender dan in een hal. De skischoenen zijn net zo ongemakkelijk, de pistes zijn net zo vol en de sneeuw is net zo koud, maar alleen die 15-minuten durende gondelrit van het dorpje naar het wintersportresort doet mijn hart al sneller kloppen.

Daar aangekomen wil ik eerst de beginnershelling af. Dat gaat aardig. Helaas is de rij bij de tow-lift erg lang en nadat ik ook een keer omhoog ben gelopen in die skischoenen met de ski’s en stokken, besluit ik al snel dat ik óók dát niet nog eens ga doen. Dus ondanks dat ik eigenlijk hier nog een beetje wil oefenen, ga ik toch maar mee de 6-seat chair lift in.

Dit uitzicht vanaf de piste voor gevorderden heb ik helaas zelf niet kunnen zien!

Daar sta ik dus, aan de top van een échte berg. Er is geen weg meer terug. Ja, de berg af. Het begin gaat goed. Op de vlakkere stukken ben ik totaal zelfverzekerd. Als ik op een heel ijzig stuk onderuit ga en mijn eerste blauwe plek binnen heb, vind ik het even iets minder leuk. Op het ijs heb ik echt geen controle en word ik me weer veel bewuster van de mensen om me heen.

Gelukkig komen we bij een soort tussenhalte, waarna de piste weer even lekker vlak verder gaat. Ook hier kom ik niet zonder te vallen naar beneden, maar gelukkig ben ik de enige niet.

Ja, dat ben ik, poserend in mijn ski-outfit, ready for take-off

De laatste rit is van het eindpunt van de gondola terug naar het dorpje. ‘Тhis track is getting you off the mountain. Its a truly exciting 7 km long downhill-trip from the heart of the mountain down to Bansko.’ Gelukkig maar dat ik van tevoren niet wist dat deze zo lang was! Waar ik eerder vond dat de beginnersbaan zo kort was, vond ik deze baan toch wel wat lang duren zo aan het eind van de dag.

“Damn, dit is de enige work-out waarbij je gewoon écht niet kunt stoppen wanneer je dat wilt”, schiet door mijn hoofd wanneer ik niet alleen mijn rugspieren, beenspieren en bilspieren, maar zelfs mijn buikspieren voel.

Trillend op mijn benen van de inspanning kom ik eindelijk beneden aan. Na het inleveren van mijn skischoenen, kan ik zelfs op mijn bergschoenen nog niet helemaal soepeltjes lopen. Maar wat ben ik trots!

Na het uittrekken van de ski-kledij nog even samen op de foto

De dag is echter nog niet voorbij. Terug in Smojmirovo gaan we meteen door naar een restaurant waar de oom en tante uit Berovo trakteren op een zelfklaargemaakte geit.

En een familieviering zonder de Oro is natuurlijk niet compleet. Dus staan we daar ook nog in een grote kring met z’n twintigen rond te dansen. Mijn benen willen écht niet meer, maar tegen oma zeg je toch geen nee?! Je begrijpt, als ik om 23:00 eindelijk in bed lig, val ik als een blok in slaap. Het leven in Macedonië is alleen voor de écht sterke mensen!