Experiment Dropshot

Boyfriend heeft van z’n werk een doos drop gekregen. Tja, om bij je Macedonische medewerkers hun liefde voor Holland te vergroten, kun je volgens mij beter iets anders uitdelen, maar het idee was bewonderenswaardig. Ik weet niet of er nu tien pakken drop ongeopend op tien bureaus staan te wachten tot er vervelende klanten of een zware verkoudheid langskomen, maar de drop van Boyfriend ging mee naar huis. Het is bijna de meest buitenlander-onvriendelijke drop: een zoute mix. Het is ook niet mijn favoriet, al is een onverwacht stukje Nederland altijd aardig.

Toch zie ik mezelf geen halve kilo drop naar binnen werken. Ik ben meer een chocolademeisje.

Ineens zie ik het licht: ik ga er dropshot mee maken!

Alcohol met dropsmaak is immers een stuk leuker en makkelijker te consumeren. (Na elk dropje de plakkerigheid van je tanden schrapen met een tandenstoker of je vingernagel, daar gaat de pret toch snel van af.)

“Weet je wel dat jij de enige bent die dat gaat drinken?”

Nouja, een zwarte alcoholische consumptie krijg je bij veel mensen waarschijnlijk makkelijker naar binnen met de uitroep: ‘Gewoon proberen, zelfgemaakt!’ dan een zwart snoepje. (In Macedonië wordt zelfgemaakte alcohol als de betere alcohol beschouwd.) Bovendien, ik heb nog nooit zelf dropshot gemaakt, dus ik vind het een mooi experiment.

Ik koop de goedkoopste fles vodka, pak een lege rumfles, prop tweederde van de zak drop naar binnen, giet de vodka erbovenop en wacht af.

Blijkbaar moet je zelf dropshot maken met salmiakdropjes. Het liefst met harde dropjes. Mijn zoute, plakkerige dropjes vallen niet in die categorie, maar wat maakt het uit. Drop is drop. Alcohol is alcohol. Toch?

Na een uur is mijn water (“Het is geen water joh, het is alcohol.” “Ohja.”) al bijna ondoorzichtig zwart. Vijf uur later dwarrelen de dropstukken lekker rond, maar of ze allemaal gaan oplossen, zoals de diverse fora beloven, dat betwijfel ik. Ik schud de fles nog eens en vul hem voor de zekerheid maar helemaal tot de rand met vodka.

De volgende ochtend heb ik een zwarte drank met dropstukjes. Er zweven ook wat dropflinters in. Het ziet er niet echt smakelijk uit. Ik besluit de fles nog twaalf uur te laten staan.

Die avond schenk ik een shotglaasje vol. Nog maar even niet shotten, maar eerst even proeven. Whieooaaa! Dit is geen dropshot, dit is liquid drop! Dat is echt een beetje te heftig!

Het was te verwachten met al die stukken drop nog in de fles. Ik ben duidelijk te scheutig geweest. (Met de drop dus, niet met de vodka. Of zou een duurdere vodka het beter gedaan hebben? Anyway.)

Het is maar goed dat dit een experiment is, zo kan ik dit mooi fase 1 noemen. Fase 2 zal van start gaan wanneer ik weer een nieuwe lege fles heb. Dan verdeel ik mijn Liquid Drop™ over twee flessen en verdun ik de boel in de hoop dat er dan wel dropshot ontstaat. To be continued!