Tijdens een algehele concentratie-instorting vraag ik mezelf weer eens af waarom ik óók nog steeds niet aan het ‘Macedonische woordjes leren’ geslagen ben. Ik woon hier nu al zo lang, het mocht eens tijd worden.

“Maar ik heb geen ziiiiiinnnnn.”

Ja, ik ben soms net een klein kind. Helaas is er geen leerkracht of huiswerkmoeder die me eens streng toespreekt of me een onvoldoende geeft. Dus zo lang ik dat zelf niet doe, gebeurt er niets. Sukkel die ik ben…

Samen met Man-Vriend ga ik naar de 1e verjaardag van de NL Chamber. Ze noemen het echter Dies Natalis, een duidelijk teken dat we met een zakelijk event te maken hebben. Gelukkig zijn niet alle aanwezigen strak in pak.

Ik word voorgesteld aan een jongeman in bordeaukleurige, wollen trui. Hij heeft een drukwerkbedrijf en doet veel zaken in Nederland. Hij zit erover te denken om zijn website ook naar het Nederlands te vertalen. Misschien kan ik dat wel doen.

We wisselen visitekaartjes uit. Eens kijken of hier op z’n Nederlands volgende week direct iets mee gebeurt, of dat het even in de lucht blijft hangen. Zou ik er überhaupt wel iets aan kunnen verdienen? Wordt (misschien) vervolgd.

Documentenstress, ik zou dit woord eigenlijk moeten aanmelden voor het ‘woord van de dag’. Iedereen weet dat dit woord in het woordenboek thuishoort. En dan komt er uit die stress tenminste nog iets positiefs naar voren.

Toen na drie weken mijn VOG werd bezorgd, kwam ik erachter dat ik ook nog een afschrift Burgerlijke Stand nodig had, in plaats van een uittreksel GBA, zoals ik steeds dacht. En juist die kun je natuurlijk weer niet online aanvragen.

In allerijl moest ik weer een machtiging op poten zetten. En dan maar duimen dat de levertijd niet weer een aantal weken zou zijn. Alle mogelijke worst case scenario´s kwamen bij me naar boven.

Gelukkig viel het uiteindelijk allemaal erg mee. Mijn belangrijke documenten worden een dag later aangetekend verstuurd. Hopelijk betekent per expresse bij buitenlandse post binnen 2 werkdagen, of in ieder geval vóór het weekend…

Terwijl al mijn familie, vrienden, vage kennissen en Facebookcontacten kerst aan het vieren zijn en daar danig over communiceren, zijn 25 en 26 december in Macedonië gewone werkdagen.

Kerst wordt gevierd volgens de Gregoriaanse kalender, wat betekent dat het hier ná Oud & Nieuw pas kerst is.

Nu heb ik gelukkig niet zoveel met kerst, dus het maakt mij niet zoveel uit, maar het is wel ontzettend vreemd. Iedereen wenst elkaar fijne feestdagen, iedereen is vrij, behalve wij.

Voor mij is het dus geen kerst vandaag en ik ga vanavond niet gourmetten. Ik ben gewoon aan het werk en vanavond eten we waarschijnlijk pasta met tomatensaus.

Zo dichtbij en tegelijkertijd zo ver weg.

Geachte lezer,

Ik ben nu alweer vijf weken in het land. De procedure voor het verkrijgen van een verblijfsvergunning schiet absoluut niet op. We komen van de regels in het ene land terecht in regels van het andere land en moeten een heleboel hordes nemen. We zijn door beide landen van tevoren niet goed ingelicht, anders was alles waarschijnlijk een stuk smoother verlopen.

Het is nu nog iets te vroeg, maar wanneer alles is opgelost (hopelijk zonder dat ik tussendoor het land nog een keer verplicht moet verlaten), ga ik een stappenplan opstellen voor iedereen die dezelfde weg wil volgen. Ik zal de wegblokkades als het ware verwijderen. Want ik wens niemand deze marathon toe.

Het is belachelijk dat je zoiets als dit niet in een paar weken of zelfs maanden zonder problemen kunt regelen.

In afwachting van een antwoord verblijf ik, tot nu toe,

Met vriendelijke groet,
R. Egelspeurzoeker

Mijn (geleende) Macedonische leerboek heb ik al maandenlang niet aangeraakt. Mijn kennis van de Macedonische grammatica gaat langzaam achteruit. Zelfs sommige veelgebruikte Macedonische woorden ben ik inmiddels alweer vergeten.

Ik doe geen moeite om Macedonisch te leren en I hate myself for it.

Ik wil de taal kunnen begrijpen en spreken. Ik wéét dat ik moet studeren en oefenen om dat onder de knie te krijgen. Maar toch doe ik dat niet. Ben ik lui? Of heb ik faalangst? Allebei een beetje denk ik.

Via CouchSurfing doe ik een oproep of mensen met me willen afspreken. Macedoniërs om met me te praten en buitenlanders om samen te studeren. Ik heb een beetje motivatie nodig van gelijkgestemden en van mensen die het leuk vinden om in een ongedwongen sfeer hun eigen taal met een buitenstaander te oefenen.

Er wordt door een Macedoniërs gereageerd op mijn oproep. We kletsen een uur lang. Het gaat best aardig. Maar wat ben ik daarna moeoe!

Eenmaal thuis wil ik met Man-Vriend meteen weer overschakelen naar het Engels. What’s wrong with me?

Ik verban gedachten aan het grammaticaboek. Voordat ik er zelfs maar aan zou denken dat ik zou moeten studeren, leidt ik mijn gedachten al een andere kant op. Ik ga zelfs intern met een boog om het onderwerp heen.

De gedachte aan faalangst heeft zich wel in mijn onderbewuste genesteld. Zou ik inderdaad zó opzien tegen al die uren werk, dat ik onbewust besloten heb dat het misschien beter is als ik niet eens aan deze monstertaak begin?

Als dat zo is, moet ik het toch echt luiheid noemen. Gemakzucht. “Ik heb geen zin om te studeren? Dan doe ik het toch gewoon niet?” Het besef dat ik de taal dan nooit zal leren, probeer ik achteloos opzij te schuiven.

Wil ik de taal nu wel of niet leren?

Het is tijd om wakker te worden en mijn zelfdestructieve gedrag onder ogen te zien. Het is tijd om me als een volwassene te gedragen en gewoon aan het werk te gaan.

Sakam da zboruvam Makedonski! I moram da ucam!