Category Archives: macedonia

Stukje fietsen

Stukje fietsen

Een paar maanden geleden hadden we het briljante plan om van familie bij de westelijke grens in het land helemaal naar familie bij de oostelijke grens te fietsen. We besloten echter om het eerst iets simpeler te houden. Vanaf ongeveer 50 kilometer ten oosten van Skopje, tot aan de familie bij de oostelijke grens. In totaal 95 kilometer. Dat zou moeten lukken.

fietstocht
Klik op de afbeelding en de routekaart opent in een nieuw venster

Het begin was heerlijk, op verlaten wegen, redelijk vlak. Rond de 55 kilometer lasten we een lunchpauze in. Daarna begon het echte werk. De bergen in. Mijn benen vonden het niet zo leuk meer. Ze waren moe. Lichte spierpijn. Maar van opgeven kon geen sprake zijn. Zo’n tocht moet je afmaken! En dat deden we! Die avond lagen we wel om 20:30 al te pitten.

De volgende dag was er namelijk voldoende werk te doen op de boerderij. Tomaten en puntpaprika’s plukken, wassen en sorteren. En dan hebben we het niet over een paar stuks, maar over zo’n tien sinaasappeldozen vol. Daarna moest een groot deel van deze groenten voorbereid worden om in te maken. De tomaten in flessen (die ook eerst gewassen moesten worden) en de paprika’s in kleine stukjes om te worden gedroogd voor in de vriezer.

Een weekend was toch bedoeld om uit te rusten?

foto1

foto2

foto3

foto4

Tuinwerkweekend

Tuinwerkweekend

We wonen hier nu een jaar en we hebben nog steeds niet in de tuin gezeten. Het is tijd daar iets aan te doen. Op naar de bouwmarkt. Niet alleen stoppen we een tafeltje en twee stoeltjes in de achterbak, ook gaat er groen gaas en riet mee. Later kopen we nog een afdak en een grote stapel bloemen. Maar liefst drie volle dagen zijn we met vijf man bezig om alles in orde te maken. Eindelijk kunnen we afgeschermd zitten. En het afdakje bewijst direct zijn dienst wanneer er in de avond een enorme bui losbarst terwijl er barbecue op het menu staat. Het was een zweterig weekend, maar het was het waard.

tuin1

tuin2

tuin3

Slapen in een tent

Slapen in een tent

Binnen een periode van twee weken heb ik twee keer op een bijzondere manier in een tent geslapen. Vroeger kampeerde ik ook vaak, maar deze twee ervaringen waren toch weer iets anders dan anders. Een belevenis op zich. Van Mariovo naar München.

Mariovo

Al een paar maanden eerder hadden we gehoord over de ‘Mariovo off-road experience: enter the wilderness’, een mountainbiketocht zonder wedstrijdelement. Over de gehele titel had ik verder niet nagedacht, behalve dan dat off-road rijden niet altijd gemakkelijk is. Het leek vooral een leuk avontuur: eerst een avond kamperen en dan de volgende dag 50 kilometer mountainbiken in de natuur. Gaaf, doen!

Bij aankomt op locatie blijkt de wilderness echte wildernis te zijn. Er is absoluut geen doorgaand verkeer en we kamperen naast het vervallen schoolgebouwtje van een verlaten dorpje. Geen camping, geen douche, geen toilet, maar een krap vlak veldje, met honderd meter verderop een versgemaaid stuk weide voor de auto’s.

Er is vroeg in de middag nog maar weinig plek voor ons tentje, maar in de loop van de avond blijkt dat er toch nog veel meer bijpassen. Oftewel, de tentjes staan in een paar rijtjes zij aan zij, op slechts 10 centimeter van de buurman vandaan. De discotent staat gezellig tussen alle tentjes in. Dat er midden in de nacht mensen op volle sterkte een conversatie voeren alsof ze niet over een paar uur een sportieve activiteit moeten leveren, doet ietwat af aan onze eigen nachtrust, maar verder slaap ik niet heel slecht.

De fietstocht de volgende dag is prachtig. Dat er nog zo’n stukje onontdekt Macedonië bestond, wist ik niet, terwijl ik toch meer van het land gezien heb dan de gemiddelde Macedoniër. Deze regio in het zuiden van het land is echt geweldig. Waar wij fietsen is nog nooit een auto geweest. Ongerepte natuur, verlaten dorpjes, vervallen bruggen en alle ruimte om te hiken en mountainbiken. Wat een land!

kamperen mariovo
Klik op de bovenstaande foto voor al mijn foto’s, met beschrijving (opent in nieuw venster)

München

Nog geen twee weken later loop ik in mijn eentje van de tramhalte in een buitenwijk van München richting mijn volgende avontuurlijke slaapplek. The Tent is een openluchthostel en de meest betaalbare slaapplek in de stad.

Er zijn twee grote, witte legertenten met gewone deuren, handig ingericht met bagagekluizen en groene planten. De ene tent is bestemd voor de echte backpackers, voorzien van dunne gekleurde slaapmatjes. De andere tent is voor degenen die graag iets zachter slapen. Er staan rijen stapelbedden met oranje dekbedovertrekken. Bij aankomst krijg ik een stapel dekens aangeboden: kies maar een bed uit en hang daar je nummer aan vast.

Behalve deze tenten is er ook een kampeerveld. Daarnaast zijn er een keukengebouwtje, een toiletgebouw, een hut met een piano, een hut met cafeetje en computers, een wasruimte, een kampvuurplek en vele picknicktafels en strandstoelen. Beide avonden zit ik heerlijk onderuitgezakt in zo’n strandstoel, met een wijntje binnen handbereik, een kampvuur schuin voor me en het boek The Physician van Noah Gordon op schoot (laptop + wifi + scribd).

De eerste avond slaap ik niet zo goed. Ja, ik slaap in een bed, maar die staat wel op een houten vloer die steeds een beetje mee veert wanneer er iemand voorbij loopt. Daarbij ben ik bang dat ik door onzichtbare beestjes gestoken, geprikt of gebeten ga worden, omdat die mij altijd zo goed kunnen vinden. Met oordoppen in heb ik verder geen last van gesnurk en overlast is er sowieso niet. De tweede nacht slaap ik als een engeltje, doodmoe van de stadswandeling na die eerste, korte nacht. Deze ervaring had ik niet willen missen!

thetent

De levenscyclus op de boerderij

De levenscyclus op de boerderij

Dit weekend waren we weer bij baba en dedo op de boerderij. Het is eigenlijk niet echt een boerderij, maar er worden groenten verbouwd en er zijn een paar dieren. De twee geiten geven melk om kaas van te maken, de tiental kippen geven eieren voor allerhande zaken en de haantjes, die maken kuikentjes in de lente en worden opgegeten wanneer ze het einde van hun leven naderen. Dat en de ligging in een dorp maken het voor mij een boerderij.

geit

kippen

Over die haantjes gesproken, ik wist wel dat ze uiteindelijk worden opgegeten, en ik heb er vast onbewust ooit al wel eens eentje op m’n bord gehad, maar vandaag kwam 80-jarige dedo in mijn bijzijn in actie.

Zonder acht te slaan op mij en mijn camera joeg hij rustig alle kippen hun hok in, ging er zelf achteraan, en na een hoop gekakel kwam hij weer met een haantje naar buiten zetten. Hij pakte z’n bijl en *blam* ik kon voor het eerst in m’n leven meemaken dat een haan ook blijft doorrennen als een kip zonder kop. Zelfs zijn snavel ging nog een paar keer open en dicht. Maar toen moest het zware werk nog gebeuren, het plukken en ontdoen van de ingewanden. Na een warm badje deed de oven verder het werk en daarna kon iedereen een vorkje meeprikken.

Ik moet zeggen dat er van zo’n imposante haan niet veel meer overblijft. En ik wil er verder maar niet aan denken hoeveel obese kippen er nodig zijn voor een tonnetje chicken wings. Maar op de boerderij hoort het er allemaal bij.

Het volgende beeldmateriaal is niet geschikt voor vegetariers :)

haan
Dat is hem! (Of niet, want er waren drie hanen, maar het gaat om het idee)

dedo

hakblok

dood
Helaas was ik net te laat voor de slag des doods, maar hier ligt ie nog te spartelen

hoofd

plukken

kaal

wachten
De kale haan wordt even op de kraan geparkeerd als dedo een mes en een bak gaat halen

ingewanden
Flop, daar gaat alles, inclusief poep trouwens. De poten zijn inmiddels aan de katten gegeven

klaar
En daar is ie dan!

Nederlandse feestdagen in Skopje

Nederlandse feestdagen in Skopje

Ja, 25 en 26 december zijn in Macedonië gewoon werkdagen. Daar zit je dan, achter je laptop, wetende dat heel Nederland in nette kleding bij familie op de bank zit. Een vreemd gevoel.

Gelukkig zijn er een paar Nederlanders in Skopje die de Nederlandse feestdagen gewoon in ere houden. Zo hadden we in maart al een Nederlandse Pasen en is Sinterklaas ook op bezoek geweest. Deze kerstavond hebben we bij Projectpartner gegeten, met een voorgerecht uit de Allerhande en een spelletje Pictionary om de avond mee te eindigen.

Op Eerste Kerstdag heb ik in de middag met drie andere Nederlanders voor de eerste keer Risk gespeeld, onder het genot van een aantal bekers glühwein. Die avond hebben we met tien volwassenen en vijf kinderen een door de gastheer bereide tapasmaaltijd verorberd. We konden niet blijven voor de koffie en het dessert, want onze dansles ging uiteraard gewoon door.

Deze Oudjaarsdag heeft dezelfde gastheer zijn bakkunsten vertoond door ‘s middags stapels oliebollen en appelflappen te bakken. Het was voor het eerst in drie jaar dat ik die weer eens gegeten heb. Vers uit het vet, niet slecht!

Ik zei altijd dat ik me meer een wereldburger dan een Nederlander voelde, maar rond zulke dagen is dat anders. Je leert je eigen land eigenlijk pas echt goed kennen als je er niet meer woont. Grappig is dat. Hoe dan ook, het jaar is weer goed en gezellig afgerond, op naar het volgende. Gelukkig Nieuwjaar! Happy New Year! Srekna Nova Godina!

Winterwandelen

Winterwandelen

De luchtkwaliteit is de afgelopen twee weken abominabel slecht geweest. Skopje ligt in een dal tussen de bergen, gevangen onder een deken van mist waar zich elke dag meer uitlaatgassen en rook onder verzamelt. Het is bij wijze van spreken gezonder om de hele week binnen te zitten dan om je fiets te pakken om naar de sportschool te gaan. Daarom is het zaak om in het weekend zo snel mogelijk de stad uit te vluchten, als je daar enigszins de kans toe hebt.

Afgelopen weekend hadden we die kans niet echt. Alleen zondagmiddag konden we even heen en weer naar het skigebied Shapka, waar we alleen de skipiste opgeklommen zijn. Dit weekend, het laatste weekend van het jaar, hebben we dat echter dubbel en dwars goedgemaakt. We moesten er wel eerst 2,5 uur voor in de auto zitten, maar toen hadden we ook wat. Nationaal Park Pelister.

Op zaterdag was het weer nog wat slecht. Erg mistig met een beetje miezer. Maar na twee weken vieze lucht en alleen lichaamsbeweging tijdens de sport- en dansles waren we hoe dan ook toe aan een stevige wandeling. Zondag werden we wakker met een hemelsblauwe lucht en een heerlijk schijnende zon. De jassen, sjaals en mutsen gingen al snel uit en af. Hier waren we voor gekomen!

De laatste kilometer was niet meer zo leuk, stappend over/door de sneeuw die er van een afstandje (en op de foto’s) zo mooi uitziet, maar van dichtbij een vervelend spelletje met je speelt. Je kunt er namelijk elk moment doorheen zakken tot aan je knieën, en dat is niet bepaald bemoedigend.

Eenmaal aangekomen bij Golemo Ezero, het grote gletsjermeer, was ik een klein beetje teleurgesteld dat het meer was ondergesneeuwd en de berghut gesloten was, maar toen ik eenmaal met een droog shirt en een zak chips in het zonnetje zat, was ik al snel weer meer dan happy. Op naar een nieuw jaar met nog veel meer mooie wandelingen!

pelister

pelister

pelister

golemo ezero