Taalcrises

Taalcrises

Laatst had ik het met de vriend van m’n moeder over een bepaald boek dat ik zo mooi vond. Hij zei dat het precies klonk als het boek dat hij aan het lezen was. Maar de titels kwamen niet overeen. En de schrijvers ook niet. Maar met wat meer overleg over de inhoud, móest het wel hetzelfde boek zijn. En toen bleek dat ik de Engelstalige versie had gelezen en hij de Nederlandstalige versie aan het lezen was. Terwijl hij de naam van de Britse schrijver op z’n Frans uitsprak en ik die naam op z’n Holland ergens achter in m’n hoofd had, waar die Franse naam dus niet op leek.

Toen de waarheid boven water kwam, konden we er hartelijk om lachen en wisselden we direct nog meer boekentips uit. Ik zei nog: “Ik weet tegenwoordig niet eens meer of ik een boek in het Nederlands of Engels gelezen heb, dat is wel opmerkelijk.”

De conversatie die ik een paar weken later met Manvriend had, was nog hilarischer. Want het blijkt dat het niet realiseren van welke taal in gebruik is, niet meer alleen op lezen van toepassing is…

We zitten allebei in de woonkamer achter onze laptop, wanneer ik hem ineens een vraag stel.

Manvriend: “Are you talking to me?”
ploenk: “Who else would I be talking to?”
Manvriend: “Well, you asked something about ziektes en medicijnen.”
ploenk: “Yes, I’m reading an article that reminds me of the movie we saw together.”
Manvriend: “But you were talking in Dutch.”
ploenk: “No, I was talking in English.”
Manvriend: “No, you said, ‘Weet je nog, die film met die man die een ziekte had en…’”
ploenk: “Really? Haha, well, the article I’m reading is Dutch, so I suppose that makes sense.”
Manvriend: “So can you ask me again, but then in Macedonian?”

Maar dat is nog even een stap te ver. Wellicht over een jaar of tien ;)

Over kiezen en spijt hebben

Over kiezen en spijt hebben

Lezende in de PassieWijzer kom ik de volgende uitspraak tegen:

Door ‘kiezen’ niet als definitief te bestempelen,
geeft het je de vrijheid om te ervaren wat het je brengt.

Ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn, want die uitspraak zet me zo vier jaar terug in de tijd.

Toen ik besloot om met Manvriend naar Macedonië te verhuizen, vonden veel mensen dat erg moedig. Ik zelf ook wel een beetje denk ik, want ik kan me mijn smekende vraag aan Manvriend nog goed herinneren: “Als ik het niet trek, dan ga je na een jaar toch wel weer met me mee naar Nederland hè?” Hij zei uiteraard ja, erop vertrouwende dat het zo’n vaart niet zou lopen.

Zelf had ik dat vertrouwen eigenlijk ook wel. Want wat was er nu eigenlijk zo spannend aan? Ik had al freelance opdrachten, ik zou toch niet op zoek kunnen gaan naar een baan en ik hoefde ‘alleen maar even’ de taal te leren. En tot die tijd had ik mijn persoonlijke drietalige tolk altijd bij de hand.

Mensen die iets zeiden over mijn zogenaamde moed, kregen dan ook steevast als antwoord: “Als het niet bevalt, ben ik zo weer terug”. En zo was het natuurlijk ook: Er vertrekken elke week diverse vliegtuigen die me in een paar uur van het ene land naar het andere land kunnen brengen. Ik hoef tegenwoordig niet eens meer over te stappen.

Het is een goede tip om te onthouden dat keuzes niet definitief zijn. Als je emigreert, kan je ook weer remigreren. Als je vakantie in Spanje niet bevalt, kun je volgend jaar naar Italië. Als je een ander soort werk gaat doen, kun je altijd weer verder gaan waar je begonnen bent. Als je nieuwe bank niet bevalt, kun je (over vijf jaar) weer een nieuwe kopen.

Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je gedaan
hebt, dan van de dingen die je niet hebt gedaan.

Bij het begin beginnen

Bij het begin beginnen

Na een mooie bergwandeling op maandagochtend en nog een passieworkshop in de middag, is het me helemaal duidelijk wat ik de rest van de week ga doen: bij het begin beginnen.

De PassieWijzer

Nel was voor vertrek naar Oostenrijk werkzaam als coach in haar eigen PassiePraktijk. Tijdens een schrijfweek in De Berghut komt de PassieWijzer die ze ooit ter begeleiding van haar coaching maakte, weer uit een doos tevoorschijn. Ze besluit deze PassieWijzer te herzien. Wij, de deelnemers aan de focusweek, krijgen deze week een conceptversie in handen. We kunnen ermee aan de slag en tegelijkertijd feedback geven. Perfect voor beide kanten.

In het begin is het nog wat wennen om ‘gewoon’ op een loungebank te zitten en het lezen van een pdf-bestand als ‘focus’ te nemen, maar dat went snel. Het manuscript is namelijk mooi opgemaakt, erg afwisselend en zet je goed aan het denken: “Passie is een keuze”. Oftewel, als je niet weet wat je leuk vindt om te doen (in je werk of je leven), moet je niet op de bank blijven hangen. Je moet er wat voor doen om te ontdekken wat je leuk vindt. Of in andere woorden: “Life is not about finding yourself, it’s about creating yourself”. Een belangrijke taak.

Waarom ik de PassieWijzer als focus neem? Om te kijken hoe ik mijn werkende leven kan uitbreiden. Wat vind ik nog meer leuk om te doen? Natuurlijk zijn er een hele hoop dingen die ik leuk vind om te doen (salsadansen, van een berg afzwieven nadat ik met de mountainbike omhoog gezwoegd ben, lezen van geschiedenisromans, slapen, spannende buitensporten doen, lekker eten), maar daar kan ik in mijn huidige werk als freelance tekstschrijver en redacteur niet zoveel mee. Of toch? Volgens de PassieWijzer moet ik vooral buiten de gebaande paden leren kijken.

Ik doe dan ook een hele hoop oefeningetjes, zoals het bepalen van mijn valkuilen en uitdagingen aan de hand van mijn kwaliteiten (Ik ben daadkrachtig, maar dus niet altijd geduldig), of het bepalen van mijn kwaliteiten aan de hand van persoonskenmerken waar ik echt niet tegen kan (Ik heb moeite met chaotische mensen, wat betekent dat ik zelf gestructureerd ben). Ook kom ik erachter dat ik in mijn werk energie krijg van:

  • praktisch bezig zijn (niet praten maar doen)
  • nuttig bezig zijn (weten dat je het ergens voor doet)
  • iets afronden (iets bereiken)
  • afwisselend knallen en rusten (deadline en relax)
  • overzicht hebben (weten wat belangrijk is en wat volgt)

Dat heeft natuurlijk alles te maken met mijn taalgevoeligheid en werk met taal (schrijven, redigeren, vertalen en structureren), maar wie weet wat er nog meer mogelijk is. Ik word er helemaal enthousiast van. En dit is pas het begin!

Focusloos

Focusloos

Na mijn twee nachten als HalveHippie in Duitsland is het tijd om verder te gaan naar Oostenrijk om een weekje HipHeidi te zijn. Na een uitgebreid voorstelrondje op zaterdagavond beginnen we op zondag direct na het ontbijt met het echte werk. We krijgen een vel papier zodat we voor onszelf een planning kunnen maken. Want met een plan kun je immers beter focussen en dat is toch wel belangrijk voor een focusweek.

De mensen die mij een beetje kennen, zien nu het volgende voor zich: ‘Ze pakt het vel papier aan, de pen al in de aanslag. Ze begint direct te schrijven. Alle vakjes van de tabel worden met precisie volgeschreven, duidelijk leesbaar en met de tijden er zelfs al bij. In een paar minuten is het plan klaar voor gebruik’. In plaats daarvan staar ik naar het vel papier en draai het een paar keer om, zonder echt te zien wat er eigenlijk allemaal op staat. Ik heb geen idee wat ik ga doen.

Die middag is er een passieworkshop. Er zijn een aantal vrouwen die graag wat meer zicht zouden willen krijgen op wat ze écht leuk vinden om te doen. Zo zijn er vrouwen bij die weer willen gaan werken nu de kinderen (bijna) naar school gaan, vrouwen die niet blij zijn in hun baan en vrouwen die bezig zijn een onderneming op te zetten, maar niet precies weten welke richting ze nu op willen. Ook ik sluit me bij de workshop aan. Het lijkt me de perfecte manier om deze eerste dag nuttig in te vullen.

We beginnen met het kijken van een filmpje dat ik al eerder heb gezien: ‘Begin met het Waarom‘. Als bedrijf of freelancer moet je kunnen uitleggen waarom jouw organisatie uniek is, waarin je verschilt van je concurrenten. Je moet weten waarom je doet wat je doet en dit als hoofdboodschap uitdragen richting je potentiële klanten. Het is een inspirerend filmpje, zelfs als je het al eerder gezien hebt. Want hoe simpel de boodschap ook is, je vergeet hem toch weer.

Maar dan zegt Nel, eigenaresse van De Berghut ineens: “Maar dat Waarom kun je natuurlijk ook op jezelf als mens betrekken. Waarom doe je wat je doet, als mens zijnde?” Zo had ik het nog nooit bekeken. Wat een interessante vraag! Maar wat een moeilijke vraag ook. Denk er zelf eens over na: “Waarom doe je wat je doet?” Om geld te verdienen? Maar dat kan ook op andere manieren. Omdat je het leuk vindt? Maar waaróm vind je het dan leuk? Of misschien heb je wel helemaal geen antwoord. Zoals ik. Wat een begin van de week, ik ben mijn focus helemaal kwijt.

Slapen in een tent

Slapen in een tent

Binnen een periode van twee weken heb ik twee keer op een bijzondere manier in een tent geslapen. Vroeger kampeerde ik ook vaak, maar deze twee ervaringen waren toch weer iets anders dan anders. Een belevenis op zich. Van Mariovo naar München.

Mariovo

Al een paar maanden eerder hadden we gehoord over de ‘Mariovo off-road experience: enter the wilderness’, een mountainbiketocht zonder wedstrijdelement. Over de gehele titel had ik verder niet nagedacht, behalve dan dat off-road rijden niet altijd gemakkelijk is. Het leek vooral een leuk avontuur: eerst een avond kamperen en dan de volgende dag 50 kilometer mountainbiken in de natuur. Gaaf, doen!

Bij aankomt op locatie blijkt de wilderness echte wildernis te zijn. Er is absoluut geen doorgaand verkeer en we kamperen naast het vervallen schoolgebouwtje van een verlaten dorpje. Geen camping, geen douche, geen toilet, maar een krap vlak veldje, met honderd meter verderop een versgemaaid stuk weide voor de auto’s.

Er is vroeg in de middag nog maar weinig plek voor ons tentje, maar in de loop van de avond blijkt dat er toch nog veel meer bijpassen. Oftewel, de tentjes staan in een paar rijtjes zij aan zij, op slechts 10 centimeter van de buurman vandaan. De discotent staat gezellig tussen alle tentjes in. Dat er midden in de nacht mensen op volle sterkte een conversatie voeren alsof ze niet over een paar uur een sportieve activiteit moeten leveren, doet ietwat af aan onze eigen nachtrust, maar verder slaap ik niet heel slecht.

De fietstocht de volgende dag is prachtig. Dat er nog zo’n stukje onontdekt Macedonië bestond, wist ik niet, terwijl ik toch meer van het land gezien heb dan de gemiddelde Macedoniër. Deze regio in het zuiden van het land is echt geweldig. Waar wij fietsen is nog nooit een auto geweest. Ongerepte natuur, verlaten dorpjes, vervallen bruggen en alle ruimte om te hiken en mountainbiken. Wat een land!

kamperen mariovo
Klik op de bovenstaande foto voor al mijn foto’s, met beschrijving (opent in nieuw venster)

München

Nog geen twee weken later loop ik in mijn eentje van de tramhalte in een buitenwijk van München richting mijn volgende avontuurlijke slaapplek. The Tent is een openluchthostel en de meest betaalbare slaapplek in de stad.

Er zijn twee grote, witte legertenten met gewone deuren, handig ingericht met bagagekluizen en groene planten. De ene tent is bestemd voor de echte backpackers, voorzien van dunne gekleurde slaapmatjes. De andere tent is voor degenen die graag iets zachter slapen. Er staan rijen stapelbedden met oranje dekbedovertrekken. Bij aankomst krijg ik een stapel dekens aangeboden: kies maar een bed uit en hang daar je nummer aan vast.

Behalve deze tenten is er ook een kampeerveld. Daarnaast zijn er een keukengebouwtje, een toiletgebouw, een hut met een piano, een hut met cafeetje en computers, een wasruimte, een kampvuurplek en vele picknicktafels en strandstoelen. Beide avonden zit ik heerlijk onderuitgezakt in zo’n strandstoel, met een wijntje binnen handbereik, een kampvuur schuin voor me en het boek The Physician van Noah Gordon op schoot (laptop + wifi + scribd).

De eerste avond slaap ik niet zo goed. Ja, ik slaap in een bed, maar die staat wel op een houten vloer die steeds een beetje mee veert wanneer er iemand voorbij loopt. Daarbij ben ik bang dat ik door onzichtbare beestjes gestoken, geprikt of gebeten ga worden, omdat die mij altijd zo goed kunnen vinden. Met oordoppen in heb ik verder geen last van gesnurk en overlast is er sowieso niet. De tweede nacht slaap ik als een engeltje, doodmoe van de stadswandeling na die eerste, korte nacht. Deze ervaring had ik niet willen missen!

thetent