Rondje Ohrid Lake

Rondje Ohrid Lake

Struga, zaterdag 16 augustus

05:10
Ik word wakker en moet naar het toilet. Half slapend ga ik voorzichtig de trap af. De badkamerdeur is dicht. Het 18-jarige neefje is zojuist thuisgekomen. Ik strompel de trap weer op. Na vijf minuten kan ik weer naar beneden. Wanneer ik weer in bed lig, begint de moskee door de openstaande ramen te zingen. Goed, ik begrijp het al, het is tijd om op te staan.

In navolging van vorig weekend gaan we vandaag een rondje rondom het meer van Ohrid fietsen.

06:30
Gestaag rijden we Struga uit. We moesten op tijd weg, niet alleen omdat het vandaag heel warm gaat worden, maar ook om het verkeer een beetje te omzeilen. De route tussen Struga en het klooster Sveti Naum (op 1 km van de grens met Albanië), zal namelijk ontzettend druk worden. We houden de vaart er aardig in.

09:30
We komen aan bij Sveti Naum, de eerste toeristenbussen worden al uitgeladen. We lopen naar het kerkje, bewonderen het uitzicht, twijfelen of we een kopje koffie zullen nemen, maar besluiten weer verder te gaan. Manvriend koopt echter eerst nog even een zonnebril.

10:30
Volgens mij ben ik nog nooit met de fiets een bewaakte grensovergang overgestoken. Het is verrassend handig. Je fietst zo de rij auto’s langs, laat je paspoort zien en daar ga je weer.

11:30
Vroeg ontbijten betekent vroeg lunchtijd. Met smaak werken we gebakken forel, salade en patatjes weg. Bovendien is het heerlijk uitrusten op het vlonderterras boven het meer.

13:00
Na 1,5 uur pauze is het weer tijd om te gaan. Nu op Albanees grondgebied. Een redelijk drama. Eerst langs het goedbevolkte strand vlak naast de weg, dan door een dorpje en vervolgens over een weg die wordt gerenoveerd en momenteel bestaat uit zand, gaten en kiezels. Met af en toe een modderpoel omdat iemand het stof zat is.

13:45
Wanneer we op de nieuwe asfaltweg terechtkomen, is een kleine halleluja op z’n plaats.

15:00
Net na de grensovergang zijn we ‘in eigen land’ op het hoogste punt van onze trip. Daarna mogen we heerlijk een aantal kilometers naar beneden zoeven.

15:45
We zijn weer thuis, we hebben het overleefd! Tijd voor een dutje.

bikemap
Klik op de foto om de routekaart in een nieuw venster te openen.

route

Foto1

foto2

foto3

Stukje fietsen

Stukje fietsen

Een paar maanden geleden hadden we het briljante plan om van familie bij de westelijke grens in het land helemaal naar familie bij de oostelijke grens te fietsen. We besloten echter om het eerst iets simpeler te houden. Vanaf ongeveer 50 kilometer ten oosten van Skopje, tot aan de familie bij de oostelijke grens. In totaal 95 kilometer. Dat zou moeten lukken.

fietstocht
Klik op de afbeelding en de routekaart opent in een nieuw venster

Het begin was heerlijk, op verlaten wegen, redelijk vlak. Rond de 55 kilometer lasten we een lunchpauze in. Daarna begon het echte werk. De bergen in. Mijn benen vonden het niet zo leuk meer. Ze waren moe. Lichte spierpijn. Maar van opgeven kon geen sprake zijn. Zo’n tocht moet je afmaken! En dat deden we! Die avond lagen we wel om 20:30 al te pitten.

De volgende dag was er namelijk voldoende werk te doen op de boerderij. Tomaten en puntpaprika’s plukken, wassen en sorteren. En dan hebben we het niet over een paar stuks, maar over zo’n tien sinaasappeldozen vol. Daarna moest een groot deel van deze groenten voorbereid worden om in te maken. De tomaten in flessen (die ook eerst gewassen moesten worden) en de paprika’s in kleine stukjes om te worden gedroogd voor in de vriezer.

Een weekend was toch bedoeld om uit te rusten?

foto1

foto2

foto3

foto4

Back to the 1920s

Back to the 1920s

Hoera, een bruiloft in Nederland! Op zich zou ik geen reden nodig moeten hebben voor een bezoek aan het vaderland, maar het biedt wel een stok achter de deur. Dus staan we wederom middenin de nacht om 03:15 op om naar het vliegveld te gaan. Je moet er wat voor over hebben! Na vier lange, drukke dagen in het land is het zover. De bruiloft. Great Gatsby Style. Heel mooi.

bruiloft1

bruiloft2

bruiloft3

Tuinwerkweekend

Tuinwerkweekend

We wonen hier nu een jaar en we hebben nog steeds niet in de tuin gezeten. Het is tijd daar iets aan te doen. Op naar de bouwmarkt. Niet alleen stoppen we een tafeltje en twee stoeltjes in de achterbak, ook gaat er groen gaas en riet mee. Later kopen we nog een afdak en een grote stapel bloemen. Maar liefst drie volle dagen zijn we met vijf man bezig om alles in orde te maken. Eindelijk kunnen we afgeschermd zitten. En het afdakje bewijst direct zijn dienst wanneer er in de avond een enorme bui losbarst terwijl er barbecue op het menu staat. Het was een zweterig weekend, maar het was het waard.

tuin1

tuin2

tuin3

Badderen in de Egeïsche Zee

Badderen in de Egeïsche Zee

Na 10 volle dagen in Spanje vliegen we terug naar Griekenland. Even twee nachtjes kamperen om de vakantie goed af te ronden. En terwijl ik in Spanje nog geen teen in de Balearische Zee heb gedoopt, neem ik hier wel een dipje in de Egeïsche Zee.

Weet je, eigenlijk houd ik helemaal niet van zwemmen. Als kind al niet, werd mij onlangs verteld. En als baby krijste ik het al uit als ik gebadderd moest worden. Zo erg dus. We zijn in Spanje op een aantal strandjes geweest, maar de ene keer waaide het te koud, de volgende keer was het water te vies en de keer daarna had ik geen zin in omkleedpartijen.

Op de camping in Griekenland was het echter uiterst relaxt toeven op een fijne strandstoel met een goed boek op schoot en een lekkere ijskoffie in de hand. Een beetje in de zee dobberen paste hier prima bij. Door de stenen in de branding was de zee in- en uitstappen niet al te charmant, maar goed, het was voor een goed doel. Wanneer gaan we weer?

griekenland2

Verliefd op Valencia

Verliefd op Valencia

Nou, Valencia, dat is andere koek. Eigenlijk hebben we niet eens zo heel veel gezien of gedaan, maar dat hoeft ook niet. Er is maar één plek in Valencia die je echt moet bezoeken en daar kun je dan ook dagen zoet zijn. Maar ik loop op de zaken vooruit.

We overnachten in een appartement in de wijk El Carmen, de oudste wijk van de stad. Maar ondanks de vele horecagelegenheden in de buurt, voelt het als een alternatieve kunstenaarswijk. Overal zie je beschilderde muren en het leven lijkt hier minder gestrest. Alhoewel onze huurauto op een bepaalde ochtend een ander verhaal vertelt, maar dat terzijde.

De plek die Valencia op mijn top X van favoriete steden zet, is de Jardín del Turia, een negen kilometer lang park midden in de stad, aangelegd in een drooggelegde rivierbedding na een ernstige overstroming in oktober 1957. Daar loop je dan, kilometer na kilometer, omgeven door groen, niets horend van het verkeer dat vijf meter boven je door de stad raast.

En dat is nog niet alles… als je dit park helemaal uitloopt, kom je uit bij de Ciutat de les Arts i les Ciències, een cultureel-wetenschappelijk complex met een zeer futuristische architectuur.

Toegegeven, veel meer dan ‘onze wijk’, het kilometerslange park en de Stad van Kunst en Wetenschap hebben we niet gezien, maar zoals ik al zei, dat hoeft ook niet. Wijt het maar aan de verliefdheid dat ik wellicht een beetje bevooroordeeld ben, maar Valencia, dat is pas de stad van de liefde.

valencia1

valencia2

valencia3

DSCF3517

valencia5

valencia6

valencia7

valencia8