Om goed gevuld met ploenk nr. 4 te beginnen, ga ik eerst al mijn eerder geschreven blogs met terugwerkende kracht online zetten. (Ik was de afgelopen maanden onzichtbaar en offline aan het bloggen.) Dat kan wel even duren. Daarna blijf ik weer up-to-date!
Na een frustrerend bezoekje aan de supermarkt, waar een kind, een oma én een Anita voordringen in de rij, ben ik vastbesloten om deze zondag op een vrolijker noot voort te zetten. Het is te zonnig om chagrijnig te zijn.
We wandelen naar de stad, waar we in een nieuw Frans caféetje met ons boek in de hand een crêpe bestellen. Ik kies een simpele met verse citroen, Man-Vriend neemt er een met huisgemaakte chocoladesaus.
Op zijn vierkant gevouwen crepe zit niet alleen precies de juiste hoeveelheid heerlijke, pure chocoladesaus, maar ook een klodder échte slagroom. Slagroom zoals ik die in Macedonië nog nooit gevonden heb. Oooohhh…
Naast ons wordt in het Engels een sollicitatiegesprek gevoerd. De Franse eigenaren praten met een roodharig Macedonisch meisje die zich gehaast te zeggen dat haar schooltijden heel flexibel zijn.
Volgende week ga ik nog eens terug. Om te vragen hoe deze Fransen er in hemelsnaam op zijn gekomen om hier een crêpe-caféetje te openen. En om te vragen waar ze die heerlijke slagroom eigenlijk vandaan halen natuurlijk.
Nog drie maanden te gaan. Tijd om spijkers met koppen te slaan.
We regelen een hotel. We bezoeken een aantal fotografen. We spotten mooie ringen. We denken na over de uitnodiging. We denken na over het menu. We updaten de gastenlijst. We informeren voor een dansleraar. We vragen rond voor een lichte rolstoel en kijken of er nette pakken te huur zijn. We kijken ook voor een mooi pak voor Man-Vriend en kopen tussendoor zelfs nog nieuwe ski’s.
We zijn er nog lang niet, maar het mechanisme is in werking gezet!
Mijn projectmaatje had me tijdens mijn bezoek aan Nederland al een neerslachtig mailtje gestuurd met het slechte nieuws. Door aanvullende informatie die ze gekregen heeft van iemand uit de branche, blijkt dat wat wij willen, waarschijnlijk niet haalbaar is.
Kijk, als we miljonair waren en gewoon een leuk project wilden starten, dan was er niets aan de hand. Er valt dus alleen weinig tot niets aan te verdienen.
We dachten dat we vandaag wel verder beraad konden plegen en een nieuwe invalshoek zouden kunnen verzinnen, but we were wrong. We denken in cirkels en zijn ons enthousiasme een beetje kwijt.
Wat nu te doen? We laten het lastige project even voor wat het is en besluiten om ons voor nu even te richten op het andere project. Dat moet wat makkelijker te doen zijn. Fingers crossed.
De vriend van m’n moeder gaat z’n woning te koop zetten. De makelaar had een tekstvoorstel gedaan:
“De ideale gezinswoning!! In een rustige en kindvriendelijke straat met vrij uitzicht over een plantsoen met speeltuin gelegen ruime middenwoning met 15 meter diepe zonnige achtertuin op het westen met vrijstaande stenen berging en achterom.”
Geen wonder dat ze aan mij vraagt of ik even naar de tekst kan kijken. Zo’n lange zin? Are you serious? Dat verkoopt natuurlijk sowieso niet.
Ik twijfel even of ik de hele boel zal omgooien, maar om de makelaar niet voor z’n hoofd te stoten en wat tijd te besparen, besluit ik eenvoudigweg wat leestekens aan te brengen.
“De ideale gezinswoning! In een rustige en kindvriendelijke straat. Met vrij uitzicht over een plantsoen met speeltuin. Ruime middenwoning met een 15 meter diepe, zonnige achtertuin op het westen. Inclusief vrijstaande, stenen berging en achterom.”
Het is niet mijn beste tekst ooit, maar hiermee zou ik wel een huis in de verkoop durven zetten. Zou ik in deze branche geen opdrachten kunnen vinden? :)
Tijdens een algehele concentratie-instorting vraag ik mezelf weer eens af waarom ik óók nog steeds niet aan het ‘Macedonische woordjes leren’ geslagen ben. Ik woon hier nu al zo lang, het mocht eens tijd worden.
“Maar ik heb geen ziiiiiinnnnn.”
Ja, ik ben soms net een klein kind. Helaas is er geen leerkracht of huiswerkmoeder die me eens streng toespreekt of me een onvoldoende geeft. Dus zo lang ik dat zelf niet doe, gebeurt er niets. Sukkel die ik ben…